Poczucie nostalgicznej wagi zakotwicza tę wyważoną wrzecionowatą formę, której żywe pasy karmazynu i leśnej zieleni spotykają się na ciężkiej, złotej kuli. Matowe, białe centrum służy jako ciche płótno dla tradycyjnych motywów ostrokrzewu i pozłacanych ornamentów, które podążają za świadomym łukiem szkła. Zajmuje przestrzeń rytmiczną obecnością, przywołując stałą, podnoszącą na duchu atmosferę zimowego ogniska. W spoczywaniu wzroku na przedmiocie tak celowo ukształtowanym kryje się cicha duma, posiadający charakter, którego nie sposób powtórzyć.